--> اين‌هاست كه در برابر حجت زمان پيشواى اسلام ايستادگى نمايد وبه مجادله با وى بپردازد . از دلايل ديگرى كه انتساب آن ابيات را به امام حسين عليه السلام مردود مىشمارد ، اين است كه امام غيورترين فرد أمت بوده ودر وقار وغيرت كوه‌ها به‌پاى أو نمىرسند . در اين صورت ، وى چگونه مىتواند شعري سرايد كه در ستايش همسر ودخترش باشد ؟ وحال آن كه به طبع حال مىداند كه اين شعر در بين مردم منتشر ودر كتاب‌ها ثبت مىشود ؛ تا بدان‌جا كه غناپردازان وآوازه‌خوانان ، آن را در مجالس عيش ونوش ومحافل فسق وفجور به آهنگ گناه مىخوانند . طارمى ، ترجمهء حضرت سكينه عليها السلام للمقرّم ، / 247 - 248 عليا مخدرهء سكينه بنت الحسين عليه السلام علّامه كبير در « أعيان الشيعة » در حرف الف ، در ترجمهء آمنه اورا ترجمه كرده [ است ] ؛ نظر به اين كه در اسم اين مخدره خلاف كرده‌اند وآمنه ، أمينه وأميمة گفته‌اند وسكينه را لقب أو دانسته‌اند . عبداللَّه بن‌اسعد يافعى شافعي در « مرآت الجنان » گفته : وقيل اسمها أمينة وقيل أميمة وهو الرّاجح وسكينة لقبه لها . وسبط ابن جوزي در « تذكرة الخواص » گفته [ است ] كه : اسمها أميمة ، وقيل : أمينة ، وسكينة لقبها . محلّاتى ، رياحين الشريعة ، 3 / 256 محبت حضرت حسين عليه السلام به سكينه والدهء ماجدهء حضرت سكينه عليا مخدرهء رباب بنت امرأالقيس‌بن عدى القضاعيه كه شرح حال أو در محل خود بيايد وسكينه خواهر عبداللَّه رضيع معروف به علىاصغر است كه در روز عاشورا در دامن پدرش حسين نشانه تير گرديد وحضرت حسين عليه السلام در حق اين مادر واين دختر گويد : لعمرك [ . . . سپس ابيات را ذكر مىكند كه ما آنها را ذكر كرديم ] . ودو شعر أخير در جلد دو « وقايع الأيّام » خيابانى تبريزى است وآن غير معروف است ؛ واللَّه العالم . محلّاتى ، رياحين الشّريعه ، 3 / 269 ودر اغانى است كه چون مخدّره رباب به ديدن أرحام خود مىرفت دخترش جناب سكينه را همراه خود مىبرد ومفارقت اين دو مخدّره باعث كسر خواطر شريف حضرت سيدالشهدا مىشد واين شعر را مىفرمود : كأنّ اللّيل موصول بليلٍ * إذا زارت سكينة والرّباب ودر تذكرهء سبط ابن جوزي اين سه شعر را نسبت به حضرت سيدالشهدا داده : لعمرك [ . . . سپس ابيات را ذكر مىكند كه ما آن را ذكر كرديم ] . ودر اصابه همان شعر اوّل نسبت به حضرت داده [ . . . ] . خراساني ، منتخب التواريخ ، / 173